Portugal tem duas linguas oficiais: o português e o mirandês. São 2 monumentos sobre os quais se ergue a nossa identidade. Deliciem-se com a música do falar de Miranda que nos soa tão distante mas, simultaneamente, nos convoca reminiscências de que não cuidamos saber e que nos parecem intímas, como se vindas do fundo da memória até nós.
"Buns tiempos aqueilhes, poucas
canseiras!
Meia fogaça de pan, por die, más que
bundaba para andar alegre i inda tirar fuorças para, de nuite a la
ida i benida, cantar puls caminos. Assi bencie l miedo que
cunfessaba, agabando-se, nunca lo haber bido.
- Miedo de quei? De las buostas paradas?
De la queruja ou bornaciego? De l semitério, de ls muortos? You?
Nien de ls bibos!
Solo tengo miedo que me falte la fogaça
i uns tragos de augardiente a la pumanhana, pal zaiuno, i a las bezes
l friu. Nó, que eilhas ruoben.
Ye berdade que naqueilhas paraiges
rundában lhobos i estes storbeiros, medruncos de die, que até se
scápan de ls bérrios dun nino – cobardos -, naqueilhas horas de
la nuite, pulas ancruzelhadas, podien traer ua surpresa mui pouco
agradable.
Storbeiros, digo, i adbertidos: si,
porque la nuite fui feita por Dius, para esso, pa l lhobo s'adbertir
de qualquiera maneira i, cumo criatura que nun ten lhugar al sol,
gozar al menos, a la lhuç de las streilhas, la sue lhiberdade.
Parécen dues streilhas ls sous
uolhos: i gela tanto! Aquel mirar. Agarra de surpresa l caminante i
acumpanha-lo a ua cierta lunjura, uas bezes al lhado cumo un perro,
outras bezes atrás (óstias!) ou delantre. A las bezes dá-le la
tunteira de parar, sintar-se al meio l camino arreganhando la
bocarra, cumo uma foia, amostrando la dentuça afilada de adonde
sálen ls caneiros cumo facas de aço, relhamposas.
Coraige! Nesses sfregantes nun le
buolbades cuostas.
Aguantai-bos. Benci l miedo cun
outro maior bien einebitable que serie l de scapar. Nien l aticeis.
Amostrai solo que teneis sangre friu i pacéncia, mirai-lo de frente
i boziai-le, até que sue real senhorie, juiç de la nuite, se
resuolba a zampedir la passaige, l que fai cun aires de caçuada i
debagaroso... "
"La mona l maio" - José Francisco João Fernandes
Âncora Editora
1ª edição
pág. 13 a 15
Sem comentários:
Enviar um comentário